چنین گوید برزویه طبیب

به صواب آن لایق تر که بر معالجت مواظبت کنی و بدان التفات ننمایی که مردمان قدر طبیب ندانند لیکن در آن نگر که اگر توفیق باشد و یک نفس را از چنگال مشقت خلاص طلبیده آید آمرزش بر اطلاق مستحکم شود . آنجا که جهانیان از تمتع نان و آب و معاشرت جفت و فرزند محروم مانده باشند و به علّت های مزمن و دردهای مهلک گرفتار گشته اگر در معالجت ایشان برای حسبت سعی پیوسته آید و صحت و خفت ایشان به تحری افتد اندازه خیرات و مثوبات آن که تواند شناخت ؟